เธอ เป็นดั่งไม้เลื้อย สุดที่ใครจะจับไปพาดพันไว้ที่ไหน
เขา เป็นเสมือนไม้ใหญ่ ที่ไม่เคยโอนอ่อนไปตามแรงลม
และไม้ใหญ่ที่หยัดยอดอย่าง เขา ก็เติบโตขึ้นใต้ร่มไม้เลื้อยนี้เอง
ใต้ร่มไม้เลื้อย ความสัมพันธ์อันสูงค่าระหว่างคนสองคน คือความรักและมิตรภาพ
จุดประสงค์ของการอ่านหนังสือเล่มนี้ของเฟิร์นอาจจะต่างไปจากคนอื่นคือ เฟิร์นเป็นแฟนคอนิยายของพี่พิมลพัทธ์ แล้วพอมาได้อ่านประวัติ(หรือว่าคำแนะนำตัวเอง)ของพี่เขาแล้วก็ทราบมาว่า ที่มาของนามปากกา'พิมลพัทธ์'มาจากหนังสือเรื่องนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบเล่มนี้มา
เรื่องของเรื่องคือประดิพัทธ์ หรือพัทธ์ ชายที่มีความทะเยอทะยานที่มุ่งไปสู่จุดที่สูงกว่า กว่าจุดที่เขาเป็นอยู่ และกว่าที่เขาเคยอยู่ และ ณ จุดที่เขาเคยอยู่นั่นเขาได้พบกับ อรพิม หญิงสาวที่เป็นดั่งกัลยาณมิตร มิตรแท้ที่ไม่เคยทอดทิ้งเขาไม่ว่าจะตอนยากดีมีจนหรืออย่างไร เธอใช้ความเมตตา มองโลกในแง่ดี และความเสียสละเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่างในชีวิตของเขา
ความรักที่เริ่มจากมิตรภาพในวัยเยาว์เรื่อยมาคอยๆถักทอทีละเล็กทีละน้อย จนวันที่ความรักของเขาทั้งสองเติบใหญ่ทำให้เขาได้รู้ว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่ความรักของเขาก็ยังคงงดงามอยู่เสมอและตลอดไป...
เรื่องนี้มีดราม่าเล็กๆตอนที่สามีกับเพื่อน(ใหม่)ของนางเอกร่วมมือกันหักหลังนางเอก รู้สึกว่าความรู้สึกของมนุษย์เป็นอะไรที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากกว่าการอินทิเกรตฟังก์ชันตรีโกณมากๆ เพราะณ จุดๆหนึ่งคนเรามักจะเลือกใช้อารมณ์และความต้องการของตัวเองมากก่อนความถูกต้องและเหมาะสม อันนี้แอบอินเอง ฮ่าๆ แล้วก็มีตอนท้ายๆที่มีซีนซึ้งระหว่างพระนาง คือ พระเอกเต็มใจ เน้นว่าเต็มใจแต่งงานกับนางเอกทั้งๆที่รู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ผู้ชายคนอื่นอยู่ แบบผู้ชายคนนี้คือพ่อของลูกเถอะ ทำไมจิตใจช่างประเสริฐขนาดนี้
อ่อ! อ่านเล่มนี้จบแล้วอย่าลืมอ่านเรื่อง เรือนศิราต่อนะคะ เดี๋ยวมันไม่ต่อเนื่อง :)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น